Το παρόν, προσωπικό μου ιστολόγιο, αποτελεί τόπο προβληματισμού για τα πολιτικά πράγματα της Πατρίδος μας. Στόχος μου είναι η υπεράσπιση και διάδοση της Εθνικής Ιδέας, της Φυσικής Ιδέας του Ανθρώπου. Και πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για τον Έλληνα Άνθρωπο, ο οποίος κατά τον Περικλή Γιαννόπουλο έχει και τώρα και πάντα, ένα και μοναδικό σκοπό: ΤΟΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

5 Νοε 2014

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ: Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ ΤΑ ΕΘΝΗ



Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην μηνιαία πατριωτική εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 
το Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2014.
http://elkosmos.gr/

Το έχουν συνήθεια οι άνθρωποι να ψάχνουν φίλους στη ζωή τους. Κάτι που γεννά η ανάγκη να εμπιστευθούν, να αγαπήσουν, να στηριχθούν ψυχολογικά ή και υλικά. Να έχουν αποκούμπι στη δύσκολη στιγμή, να ζήσουν τη ζωή τους με παρέα και όχι μόνοι. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και η μοναξιά δεν του αρέσει.
Τα έθνη, ως σύνολα ανθρώπων, ασφαλώς και δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα. Λαοί ολόκληροι βλέπουν με συμπάθεια κάποιους άλλους λαούς είτε γιατί οι ιστορικές συνθήκες το έφεραν έτσι ώστε να έχουν μια καλή σχέση στο παρελθόν είτε σε δεδομένη ιστορική περίοδο ο ένας λαός βοήθησε τον άλλον, οπότε τα συλλογικά συναισθήματα λειτουργούν ως ευχαριστήριο ή και ως προσδοκία για ανάλογη βοήθεια στο μέλλον.
Στον ελληνικό λαό κυριαρχεί το αίσθημα φιλίας έναντι των Σέρβων και των Ρώσων κυρίως λόγω της ομοδοξίας μας (Ορθοδοξία). Κάποιοι μάλιστα το πάνε παραπέρα θεωρώντας βέβαιο ότι σε ενδεχόμενη δύσκολη στιγμή, οι παραπάνω λαοί θα παρατήσουν οτιδήποτε κι αν κάνουν και θα σπεύσουν να μας βοηθήσουν. Να καθαρίσουν για πάρτη μας, δηλαδή!
Ανάλογα αισθήματα τρέφει μερίδα του λαού για τους Ευρωπαίους (κυρίως λόγω κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς).
Νομίζω ότι όταν μιλάμε για έθνη και τις μεταξύ τους σχέσεις θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί στις αναλύσεις μας. Ειδικά όσοι επικαλούμαστε την εθνικιστική ιδεολογία, είναι τραγικό να υποστηρίζουμε δογματικά τις παραπάνω απόψεις αγνοώντας (ηθελημένα ή άθελα) την ιστορική πραγματικότητα. Και, μάλιστα, την εντελώς εθνικιστική θέση ότι η ιστορία γράφεται μέσα από την πάλη των εθνών, ΚΑΙ ΜΟΝΟ!

                ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
Και συμβαίνει αυτό διότι έτσι είναι φυσικό στους λαούς: Να κυριαρχεί το αίσθημα αυτοσυντήρησής τους και συνέχειάς τους, ακόμα και εις βάρος λαών οι οποίοι τρέφουν για αυτούς φιλικά αισθήματα. Δε νομίζω να πιστεύει κάποιος ότι σε δεδομένη ρήξη των σχέσεων Ευρώπης και Ρωσίας (και με δεδομένη την προσκόλληση της Ελλάδος στο άρμα της Ευρώπης) ότι το «ξανθόν γένος» θα αφήσει το Αιγαίο έρμαιο στα χέρια των Ευρωπαίων συμμάχων μας. 
Κι επειδή στην Ελλάδα κυριαρχούν πολιτικές δυνάμεις (έστω κοινοβουλευτικά) οι οποίες στηρίζονται σε δόγματα του τύπου «ανήκομεν εις την Δύσιν» θα πρέπει να είμαστε ακόμη πιο προσεκτικοί.
Πως μπορεί να ασκηθεί αξιοπρεπής εξωτερική πολιτική όταν οι ξένοι θεωρούν δεδομένο ότι «τους ανήκεις»;
Πως μπορεί να απαιτήσεις ή έστω να διεκδικήσεις κάτι από κάποιους οι οποίοι έχουν εξ΄αρχής την γνώση ότι τους έχεις ανάγκη;
Πως μπορεί να σταθείς στα ίσα σε έναν διάλογο με κάποιον συζητώντας κρίσιμα θέματα για το μέλλον σου, παραδεχόμενος εκ των προτέρων ότι του ανήκεις άρα χάνοντας το ενδεχόμενο πλεονέκτημα να βγεις κερδισμένος από τη συζήτηση ; Θα είναι τουλάχιστον αφελής αν δεν σε εκμεταλλευτεί…

               ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ (ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΟΓΜΑΤΑ
Ειλικρινής και ανιδιοτελής φιλία ανάμεσα στα έθνη όχι μόνο δεν υπάρχει αλλά και δεν θα υπάρξει ποτέ. Το μόνο που υπάρχει είναι το ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ. Για όσο θα υπάρχουν έθνη. Και το ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ επιτάσσει να πολιτευόμαστε λαμβάνοντας υπ΄όψιν τις διεθνής συγκυρίες, την ιστορική πραγματικότητα, τα αλληλοσυγκρουόμενα εθνικά συμφέροντα κι όχι με δόγματα.

ΥΣ: To άρθρο συντάχθηκε παραμονή της εθνικής μας επετείου και αφιερώνεται στην μνήμη του εθνικού κυβερνήτη  Ιωάννη Μεταξά ο οποίος παραμερίζοντας συμπάθειες και ιδεολογικές συγκλίσεις, πολιτεύτηκε με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον και οδήγησε το έθνος προς τη δόξα και την πλευρά των νικητών. Υπηρέτησε δηλαδή τον ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.  Το γιατί δεν το εκμεταλλευτήκαμε μεταπολεμικά όσο έπρεπε, είναι θέμα ξεχωριστής μελέτης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου