29 Νοε 2011

Μαθήματα Ελληνικής.... δημοκρατίας



«Μου είπες πως είμαι τυχερή, γιατί δεν γνώρισα τη χούντα... Μα με υποχρέωσες να ζω σε μια δημοκρατία, που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της».
Χαρά Νικοπολούλου
 (Η ηρωική Δασκάλα του Μεγάλου Δερείου Έβρου, βραβευμένη προσφάτως από την Ακαδημία Αθηνών).
Σοβαρούς κινδύνους για τη δημοκρατία, διαβλέπουν ορισμένοι, μετά την «αποκάλυψη» της εφημερίδος «το Βήμα», για «αυγά του φιδιού» που εκκολάπτονται στις Σχολή Ευελπίδων, με αφορμή ένα τραγούδι (παράφραση του ύμνου της δικτατορίας) που φέρονται να τραγούδησαν οι Ευέλπιδες στο χώρο της Σχολής, πρωτοστατούντος του 22χρονου Εύελπι- Αρχηγού τους. Συζητήσεις, άρθρα και συνεντεύξεις διαφόρων εκπροσώπων της πολιτικής και του πνεύματος, επισημαίνουν το «μεγάλο κίνδυνο» εκτροπής του πολιτεύματος.
Το ότι ορισμένοι, επωφελούμενοι της κακής συγκυρίας στην οποία βρίσκεται η πατρίδα μας, ονειρεύονται «ολοκληρωτικές» και «αρτηριοσκληρωτικές» λύσεις  είναι ΑΛΗΘΕΙΑ.
Αλλά αυτό, το συνειδητοποίησαν όλοι, από το γεγονός με τον 22χρονο Εύελπι;
Μια ολόκληρη παράταξη και εννοώ την Αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» όπως αυτοαποκαλούνται από τη Μεταπολίτευση και μετά) επενδύουν στο Χάος και την Ανυπακοή εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά γι αυτούς κουβέντα! Το μόνο εχθρό της δημοκρατίας τον οποίο εγώ γνωρίζω, είναι αριστερών καταβολών και αυτό είναι εμφανέστατο, τόσο με τις τρομοκρατικές του εμφανίσεις μεταπολιτευτικά (17 Νοέμβρη, ΕΛΑ κ.λπ.), όσο και με τις δράσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (πάσης φύσεως και ιδεολογικής κατεύθυνσης από Τροτσκιστές έως Μαοικούς και Αντιεξουσιαστές) αλλά και της κοινοβουλευτικής Αριστεράς η οποία σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύει ότι δεν μπορεί με τίποτα να αποποιηθεί τις «ολοκληρωτικές» καταβολές της (Εξαιρώ τη στάση  της «Δημοκρατικής Αριστεράς» του κ. Κουβέλη). Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, που χτίστηκε στα ερείπια της Δικτατορίας και οι Αρχιτέκτονές της την κατάντησαν περίγελο του κόσμου, οι «νοσταλγοί της χούντας» η οποία τελείωσε 37 ολόκληρα χρόνια πριν(!), αποτελούν «μέγα κίνδυνο» για τη δημοκρατία, για τους «ευαίσθητους» υπερασπιστές της.
Δυστυχώς γι αυτούς και τις αναλύσεις τους, καμμία ιδεολογική ή πολιτική μάχη δεν γίνεται στην Ελλάδα, με σκοπό μια συνταγματική εκτροπή, από τον ιδεολογικό χώρο που αναφέρονται. Ακόμη και οι πολιτικές εκείνες δυνάμεις που εκφράστηκαν θετικά για ορισμένα  επιτεύγματα της δικτατορίας, πολιτεύθηκαν δημοκρατικότατα από το 1974 και μετά.
Ειδικώς το στράτευμα, δεν έχει δώσει απολύτως κανένα δικαίωμα στα 37 χρόνια Μεταπολίτευσης, για να κατηγορείται για επίορκο ή ότι αλλοιθωρίζει προς ανώμαλες, μή δημοκρατικές, καταστάσεις, εκτρέφοντας, μάλιστα, «αρρωστημένα» στοιχεία, όπως σχολιάζεται . Και, χωρίς καμμία καθυστέρηση,  όχι μόνο αναγορεύεται ως εχθρός της δημοκρατίας ένας 22χρονος Εύελπις, αλλά αμφισβητείται έντονα κι αυτή ακόμα η εμπιστοσύνη που έχει ο ελληνικός λαός στις ένοπλες δυνάμεις.  Δεν θα μπω στον κόπο να διαψεύσω το τελευταίο. Τα χειροκροτήματα από τον απλό λαό, στους Ευέλπιδες που αρνήθηκαν να αποχωρήσουν από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη, αρκούν.  Θα πώ όμως, ότι  όσοι καταπιάνονται στο μέλλον με τόσο ΣΟΒΑΡΑ ζητήματα θα πρέπει να επιδεικνύουν, τουλάχιστον, λίγη ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ! Να πληροφορήσω, πάντως, ότι ο εν λόγω Εύελπις ήταν ανάμεσα σε αυτούς που έμειναν εκεί και τραγούδησαν το «Μακεδονία Ξακουστή», τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την Εθνική μας γιορτή, σε αντίθεση με την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της δημοκρατίας.
Κι αναγορεύθηκε σε «εχθρό» της δημοκρατίας ο Αρχηγός των Ευέλπιδων! (αναζητήστε, παρακαλώ, τα προσόντα που πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει «αρχηγός» στην Ευελπίδων, για να καταλάβουμε για ποιούς ανθρώπους μιλάμε).
Για να ξέρουμε τί λέμε και να μην ψάχνουμε να βρούμε εχθρούς εκεί όπου δεν υπάρχουν:
Οι εχθροί της δημοκρατίας , θα πρεπε να έχουν επισημανθεί, όταν τη δεκαετία του 80, επιχειρήθηκε και επιτεύχθηκε η Μαρξιστοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας και η Σοβιετικοποίηση του Ελληνικού κράτους, απεθνικοποιώντας τη σκέψη και τη ζωή των Ελλήνων.
Οι εχθροί της δημοκρατίας βρίσκονται στα προγράμματα κομμάτων που εκπροσωπούνται στην ελληνική βουλή και ονειρεύονται «δικτατορίες του προλεταριάτου», φορούν κουκούλες, σπάζουν ξένες περιουσίες σε συνεργασία με τους αλλοδαπούς λαθρεοεισβολείς, για τα δικαιώματα των οποίων (αυτών και μόνο), αγωνίζονται με ιδιαίτερο ζήλο.
Κι επειδή ο Εύελπις είναι σπουδαστής, άρα άμεσα συνδεδεμένος με αυτό που ονομάζουμε «Ελληνική Παιδεία» και όλοι αναφέρονται σε αυτήν (κυρίως για την έλλειψή της)  προκύπτουν τα εξής ερωτήματα:
Εχθροί της δημοκρατίας δεν ήταν οι  καθηγητές πανεπιστημίου,  όταν έβαζαν φαρδιές- πλατιές τις υπογραφές τους σε κείμενα που υπερασπιζόταν τους ΑΛΗΤΕΣ που έκαιγαν Ελληνικές σημαίες;
Εχθροί της δημοκρατίας δεν ήταν όλο το εκπαιδευτικό κατεστημένο, τον καιρό που βιάζονταν αισχρά η Ελληνική γλώσσα με νομοθετική κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών, από τον ανεκδιήγητο  «δημοκράτη» Γεώργιο Ράλλη κι εκείνοι «αντιστεκόταν» επιδιδόμενοι σε απεργίες για οικονομικά και εργασιακά ζητήματα;
Πως ακριβώς υπερασπιζόταν η δημοκρατία στην Ελλάδα από τους δασκάλους της, όταν οι προτομές του μέγιστου των Ελλήνων (κατά τον ελληνικό λαό, βεβαίως κι όχι μόνο), Μεγάλου Αλεξάνδρου, αφαιρούνταν από τα ελληνικά σχολεία;
Ποιά δημοκρατία υπερασπίστηκε το Ελληνικό κράτος τη νύχτα των
«Ιμίων»
όπου χύθηκε Ελληνικό αίμα, υπερασπιζόμενο Ελληνικό έδαφος;
Τα συδικαλιστικά όργανα των δασκάλων και καθηγητών, πού βρίσκονταν όταν το ΠΑΣΟΚ (πιστό στις Διεθνιστικές του καταβολές και αντιλήψεις) αφαιρούσε τον τίτλο «Εθνικής» από το Υπουργείο Παιδείας; Μόνο όταν τους αφαιρούσαν χρήματα από το μηνιάτικο κινδύνευε η δημοκρατία κι έβγαιναν στους δρόμους;
Όταν Ελληνικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα, στα πλαίσια της «ελεύθερης διακίνησης ιδεών»(!!!), φιλοξενούσε ΑΝΑΡΧΙΚΗ ηλεκτρονική ιστοσελίδα η οποία καλούσε ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ το λαό σε ΕΞΕΓΕΡΣΗ και ΑΣΚΗΣΗ ΒΙΑΣ, δεν κινδύνευε η δημοκρατία;
Πως ακριβώς υπερασπιζόταν η δημοκρατία, όταν ως βιβλίο της ΣΤ΄δημοτικού αποφασίσθηκε από την τότε Υπουργό παιδείας, Μαριέττας Γιαννάκου- Κουτσίκου, να είναι το ιστορικό και αντεθνικό έκτρωμα μιας γελοίας Ρεπούση και στις σχολικές βιβλιοθήκες προστέθηκαν βιβλία δήθεν διανοητών, της αριστερής βλακοκουλτούρας, που μιλούσαν για «έρωτες με ψυγεία» και «μαστούρα του πυρετού»; Ούτε η χούντα, δεν τόλμησε να αντικαταστήσει τη «Μαρία» και το «Γιαννάκη»  στα αναγνωστικά του δημοτικού σχολείου με το «Χασάν» και την «Αισέ»!
Το έκανε η Δημοκρατία, που λένε ότι κινδυνεύει!!!
Εχθροί της δημοκρατίας είναι αυτοί, που δεν κάνουν αυτό, το οποίο ένα δημοκρατικό κράτος πρέπει να κάνει και ορίζεται ρητά στο σύνταγμα μας:
Να υπερασπιστεί τον Ελληνικό λαό, δηλαδή το Ελληνικό  Έθνος!
Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από ανθρώπους που αγαπούν την Πατρίδα και ειδικά από αυτούς που είναι ταγμένοι να την υπερασπίσουν ακόμη και με το αίμα τους. Η Δημοκρατία κινδυνεύει από αυτούς, που θα έπρεπε να αγωνίζονται για τη θωράκισή της, με κυρίαρχη θέση ανάμεσα σε αυτούς, τον πνευματικό και εκπαιδευτικό κόσμο του Έθνους.
Κι επειδή αυτό δεν έγινε όλα αυτά τα χρόνια, απαξιώθηκε το πολιτικό σύστημα από μόνο του, όπως πάρα πολλοί διαπιστώνουν, με αποτέλεσμα η Δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο να κινδυνεύει μόνο επειδή σταμάτησε από χρόνια να είναι αυτό που πρέπει: Ελληνική!
Υ.Σ.: Θα μπορούσα να γράψω χίλιους λόγους για τους οποίους η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τις αγωνιώδεις και σε στιγμές απελπισίας,  κραυγές πολλών Ελλήνων του τύπου «που είσαι Παπαδόπουλε» και «μια χούντα θα μας σώσει»  ή από το τραγούδι ενός 22χρονου Εύελπι, που είναι αποτελέσματα οργής για όσα μας φόρτωσε στην πλάτη η «γενιά του Πολυτεχνείου». Αντ΄αυτού σας παραθέτω μια προσωπική μου εμπειρία ως ερέθισμα προβληματισμού και αυτοκριτικής:
Τη διετία 2001- 2003 «έκανα το δάσκαλο» στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, της πόλης Bremerhaven στη Γερμανία όπου ζούσα. Σε μια συζήτηση που είχα με έναν Καθολικό Πάστορα και καθηγητή της Θεολογίας στο δημόσιο Λύκειο, που ήταν ανάμεσα στους μαθητές μου, θέλοντας να μου κάνει πλάκα, μου είπε:
« Νίκο, παρατηρώ ότι παρ΄όλο που είσαι και επαγγελματίας, δεν έχεις λείψει ούτε λεπτό από τα μαθήματά μας. Μήπως μας λες ψέμματα και...δεν είσαι Έλληνας
Του λέω «γιατί το λές; »
Η απάντησή του αποστωμοτική:
Γιατί οι Έλληνες «συνάδελφοί» σου όλο απεργίες κάνουν!!!
Σκέφτομαι τώρα ότι έπρεπε να συμπληρώσω:
Ενίοτε, ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΗ..... ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!

14 Νοε 2011

ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

«Μή φοβάστε την Αλήθεια. Τα Ψέμματα καταθάλπτουν τους λαούς»
Περικλής Γιαννόπουλος

«17 Νοεμβρίου 1973
Στο χώρο του Πολυτεχνείου Αθηνών, οι φοιτητές ξεκινούν την εξέγερση που έμελλε να αποτελέσει την αρχή για την ανατροπή της στυγνής δικτατορίας των συνταγματαρχών, με αποτέλεσμα το θάνατο πολλών φοιτητών από τις δυνάμεις καταστολής της χούντας».

Αυτό είναι το κεντρικό νόημα, όσων μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα από την τρυφερή τους ακόμα ηλικία, στις σχολικές γιορτές για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Το Μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, φρόντισε για αυτό, θεσπίζοντας τη γιορτή και, μάλιστα, τιμώντας την αν όχι περισσότερο, τουλάχιστον ισάξια με τις άλλες δύο Εθνικές μας γιορτές.
Η πραγματικότητα βεβαίως είναι εντελώς διαφορετική:
Κατ΄αρχήν, η «εξέγερση» του Πολυτεχνείου ΔΕΝ ΑΝΕΤΡΕΨΕ καμμία ΧΟΥΝΤΑ! Σκοπίμως κατά τη γνώμη μου (κι όχι μόνο τη δική μου)  αποσιωπείται, ότι η χώρα μετά από την παραίτηση των Απριλιανών,  τον Οκτώβριο του 1973,  είχε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, με πρωθυπουργό τον αείμνηστο Σπύρο Μαρκεζίνη, που μοναδικό σκοπό της είχε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, άρα επαναφορά της δημοκρατίας. Αυτό που πέτυχε στην ουσία η «εξέγερση» του Πολυτεχνείου, ήταν να ανατραπεί η υπηρεσιακή κυβέρνηση μια εβδομάδα αργότερα (25 Νοεμβρίου) από τον Ταξίαρχο Ιωαννίδη και να εγκαθυδριθεί μια δεύτερη δικτατορία που κράτησε 8 ακόμα μήνες!
Ψεύδος πρώτο, λοιπόν!
Και δεν αποτελεί τιμή για το μεταπολιτευτικό πολιτικό μας σύστημα, να στηρίζεται σε ψεύδη για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
Υπάρχει όμως και ΔΕΥΤΕΡΟ, ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΥΔΟΣ στην ιστορία, το οποίο φέρει τον τίτλο: «Νεκροί του Πολυτεχνείου»!!!
Επειδή η Ιστορία είναι πάρα πολύ δύσκολη, όσον αφορά στα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, θα πρέπει ο καθένας ο οποίος εκφράζει γνώμη και θέση πάνω σε αυτά, να παραθέτει και κάποια ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ στοιχεία ως απόδειξη των ισχυρισμών του. Εγώ θα παραθέσω μερικά:

Πρώτον: ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΣΕΒΑ,
(κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδύκτιο)

Ένα από τα πρώτα «μελήματα» της κυβερνήσεως Καραμανλή,  ήταν να διερευνήσει την υπόθεση Πολυτεχνείου. Το Σεπτέμβριο του 1974, αναθέτει στον γωστό σε όλους μας εισαγγελέα Τσεβά, να συντάξει ένα πόρισμα, σχετικό με τα γεγονότα.
Τα αποτελέσματα του Πορίσματος παραδίδονται στις 14 Οκτωβρίου 1974 και ήταν τα εξής:
Αφού χωρίζει τους νεκρούς σε 4 κατηγορίες (ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ), καταλήγει:
«ονόματα νεκρών 46 και 59, αντιστοίχως, περιήλθαν εις χείρας μου και απετέλεσαν αντικείμενον ειδικής, επισταμένης και αγωνιώδους ερεύνης. Αμφότεροι εκυκλοφόρησαν το πρώτον εις την αλλοδαπήν και ο εις εξ αυτών επιμέλεια πολλών γνωστών Ελλήνων, εις το εξωτερικόν κατά την εποχήν της Δικτατορίας ευρισκομένων. Είναι αμφότεροι ελλιπείς κατά τα στοιχεία των και η επ' αυτών έρευνα εις ουδέν το συγκεκριμένον απέληξε»
«Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερώτημα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν
Δε νομίζω ότι χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός....

Δεύτερον: ΠΟΡΙΣΜΑ ΣΑΜΠΑΝΗ
(κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδύκτιο)

Επειδή έως τό 1981, παρά τις φιλοτιμότατες προσπάθειες της «δεξιάς», δεν κατέστη δυνατόν να «αποκατασταθούν» οι «νεκροί του Πολυτεχνείου», η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου επαναφέρει το θέμα, αναθέτοντας στον Αστυνομικό Διευθυντή κ. Γεώργιο Σαμπάνη να τους «αποκαταστήσει». (να σημειωθεί εδώ προς άρση τυχόν υποκειμενικότητος, ότι ο κ. Σαμπάνης είχε διωχθεί από το Απριλιανό καθεστώς και επαναφέρθει στο σώμα μετά  τη Μεταπολίτευση),
Το πόρισμα του Αστυνομικού Διευθυντή πραγματικός καταπέλτης εναντίον του ΨΕΥΔΟΥΣ:

ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ! 12 νεκροί εκτός του Πολυτεχνείου χωρίς να αποδυκνείεται η σχέση τους με την «εξέγερση».
Δώδεκα άτυχοι συμπατριώτες μας που χάσαν τη ζωή τους την ταραγμένη εκείνη περίοδο. Που να ήξεραν ότι ο θάνατός τους θα ηρωοποιούσε κι άλλους χωρίς να το αξίζουν, μόνο κι μόνο για να αποκτήσουν κάποιοι «αντιστασιακά εύσημα» και να χτίσουν «πολιτικές καριέρες»!
Και γίνεται εντελώς συγκεκριμένος:

   Όπως προκύπτει από τον λεπτομερέστατο  πίνακα, ο αριθμός των νεκρών, η ταυτότητά τους αλλά και ο τρόπος και τόπος του θανάτου τους, δεν έχουν ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ σχέση με αυτά που «διδαχθήκαμε» ΕΠΙΜΟΝΩΣ, όσοι είχαμε την ατυχία να φοιτούμε στο σχολείο τη δεκαετία του ΄80!  Να θυμήσω εδώ, ότι ο αριθμός των «νεκρών του Πολυτεχνείου» ανεβοκατέβαινε κάθε σχολική χρονιά, ανάλογα με τις διαθέσεις του Πολιτικού κατεστημένου...

Τρίτον, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
(κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδύκτιο)
 Με την υπ’ αριθμόν 33437 αναφορά της συγκλήτου του Πολυτεχνείου 11/10/1975, προς τον εισαγελέα Δ. Τσεβά, κανένας σπουδαστής δεν σκοτώθηκε κατα το τριήμερο. Ο ίδιος ο πρύτανις του Πολυτεχνείου κατά τα γεγονότα, Κ. Κονοφάγος κατέθεσε ως μάρτυς στίς 20/1/1975, στο πενταμελές εφετείο Αθηνών, ότι μέσα στο πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς φοιτητής και τα ίδια βεβαιώνει και στο βιβλίο του « Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου» 1982 με την προσθήκη ότι ούτε κανείς άλλος πολίτης έχασε την ζωή του μέσα στο Πολυτεχνείο.
Τέταρτον.....
Δυστυχώς για το ΨΕΜΑ κι ευτυχώς για την ΑΛΗΘΕΙΑ, υπάρχει και τέταρτον και πέμπτον και..... εκατοστό.  Όχι βέβαια όπως οι αριθμοί των ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΝΕΚΡΩΝ του Πολυτεχνείου!
Νομίζω όμως, ότι τα προηγούμενα τρία παραδείγματα είναι ΤΡΑΝΤΑΧΤΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ για την αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας.
Δυστυχώς, το Μεταπολιτευτικό Πολιτικό μας Σύστημα, στηρίχθηκε πάνω σε τέτοια ΨΕΥΔΗ επιχειρώντας να φτιάξει τους ήρωές του με σκοπό να εδραιωθεί. Κι επειδή ακριβώς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ, βλέπουμε όλοι σήμερα τα αποτελέσματά του. Μια ματιά στις καριέρες των «αντιστασιακών φοιτητών» πείθει και τον πιό δύσπιστο.
Ας δούμε και τη γνώμη του ΚΚΕ  (της τότε γνώμης βεβαίως) , μια και αποτελεί έναν από τους βασικούς υποστηρικτές και τιμώντες της επετείου:
«παρά τις αφηνιασμένες προσπάθειες της χουντικής ΚΥΠ και των πληρωμένων πρακτόρων της να διαστρέψουν την πορεία και το περιεχόμενο της εξέγερσης, καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ (...) με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις». Φοιτητικό φυλλάδιο του ΚΚΕ «Πανσπουδαστική», τεύχος 8, Φεβρουάριος, 1974.
Κατά τη γνώμη τους, δηλαδή, η ΚΥΠ ευθύνεται για την «εξέγερση»...
Διαψεύσθηκε αργότερα, αλλά είναι γνωστές «μανούλες»  στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης οι κομμουνιστές, όταν τους συμφέρει!ηριστικότατο περιστατικό για το γελοίον της υποθέσεως «Νεκροί του Πολυτεχνείου», αποτελεί η υπόθεση της «Ηλένιας», (κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδύκτιο). Απεκαλύφθει, όμως,  νωρίς το ψεύδος, δείχνοντας έτσι τη ΒΙΑΣΥΝΗ του πολιτικού κόσμου της Μεταπολίτευσης, να εφεύρει τους ήρωές του. Η Νεοζηλανδή Νάνσι Κρίντλαντ όμως τους πήρε χαμπάρι έγκαιρα.

 

Το γνωστό τότε φωτομοντέλο της φωτογραφίας, παρουσιάστηκε ως νεκρή φοιτήτρια του Πολυτεχνείου από το Γιάννη Ηλιόπουλο,  μαθητή της Ηλεκτρονικής σχολής ισχυριζόμενος ότι ήταν το κορίτσι του και λεγόταν «Ηλένια». Η απάτη αποκαλύφθηκε σύντομα και ο νεαρός τιμωρήθηκε με 8μηνη φυλάκιση. Βέβαια το Πολιτικό κατεστημένο είχε προλάβει να τιμήσει τη «νεκρή φοιτήτρια» μιας και το όνομά της εκφωνήθηκε πρώτο στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου και είχε ακόμα την τύχη να της κατατεθεί στεφάνι από την δακρύζουσα και γονυκληνή σύζυγο του τότε προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Ιωάννας Τσάτσου.
Έτσι, «στο πόδι», έστηναν το Μύθο του Πολυτεχνείου.
Βέβαια αυτά, θάφτηκαν στο «χρονοντούλαπο» ώστε να εξυπηρετηθούν οι σκοποί, που ανέφερα προηγουμένως και αποτελούν την προσωπική μου και όχι μόνο, εκτίμηση. Όπως και οι  συντάξεις για τις οικογένειες  των «θυμάτων» του Πολυτεχνείου, που πρόσφερε γεναιόδωρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, διά του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος με διαταγή του τότε υπουργού Δημοσίων Έργων, Γ. Α. Μαγκάκη. Ακόμα περιμένουν τους  ανυπάρκτους δικαιούχους τους...
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις "Ελληνικές Γραμμές"
http://www.e-grammes.gr/article.php?id=5118